Auteur: Esmee

  • Dreamy’s verhaal, deel 3: de ABOP in Beilen

    Dreamy’s verhaal, deel 3: de ABOP in Beilen

    Daar stonden we dan, in Beilen. Na alle voorbereiding was het tijd voor de ABOP van Myarahoeve’s Dreamy. Een belangrijke dag, want de ABOP is een van de stappen op weg naar het keurpredicaat. Vorig jaar werd ze al voorlopig keur. Om definitief keur te worden, moet ze de ABOP halen, en daarnaast ook een veulen krijgen met een eerste premie. Ik zal eerlijk zijn: de ABOP is deze keer niet gelukt. Maar ik ga met een heel goed gevoel naar huis, en dat wil ik graag uitleggen.

    De ABOP

    • Wat: ABOP, een van de stappen op weg naar het keurpredicaat
    • Datum en plaats: zaterdag 17 oktober 2026, Beilen
    • Ruiter en pony: Esmee met Myarahoeve’s Dreamy, een D-pony van vijf jaar
    • Uitslag: net niet gehaald; op voorstel van de jury ingetrokken, zodat we volgend jaar met een schone lei opnieuw mogen

    Een stap vooruit

    Dreamy kwam de bak door, en daar ben ik al trots op. Na haar eerste wedstrijd, waar de spanning het helemaal overnam, was dat voor ons een flinke stap vooruit. Toch was het ook deze keer spannend voor haar. Af en toe schrok ze, en dan verzette ze zich even. Maar daarna pakte ze de draad steeds weer op en ging ze gewoon door. Dat vind ik misschien wel het mooiste van de hele dag: ze liet zien dat ze zichzelf steeds weer kan herpakken.

    Door de spanning was ze ook wat onrustig in de aanleuning. En dat zag je terug in de punten. Om te slagen had ze gemiddeld een 7,5 nodig, en dat zat er deze keer net niet in. De rest van haar onderdelen was wel voldoende, met cijfers rond de 6,5 en 7. Niet slecht voor een jonge pony die het allemaal nog zo spannend vindt.

    Een bijzondere keuze

    En toen kwam er iets wat ik niet had verwacht. De jury zag dat het niet aan haar kunnen lag, maar echt aan de spanning. Ze zeiden dat Dreamy de potentie echt heeft. Daarom kregen we een bijzondere keuze, die niet elke deelnemer krijgt: we mochten deze ABOP intrekken. Daardoor komt deze poging niet op haar naam te staan, en mogen we volgend jaar opnieuw beginnen, met een schone lei.

    Wat een kans! Ik ben de jury daar ontzettend dankbaar voor. Het voelt als een groot compliment voor Dreamy: ze geloven in haar, net zoals ik dat doe.

    Natuurlijk had ik het graag anders gezien. Maar als ik terugkijk, zie ik vooral hoeveel ze heeft laten zien. Ze is mijn allereerste veulen, ze is pas vijf jaar, en ze heeft in een paar weken tijd haar eerste wedstrijd én haar eerste ABOP meegemaakt. Dat is veel voor een jonge, eenkennige pony. En ze bleef het elke keer proberen.

    Op naar volgend jaar

    Voor mij is het duidelijk waar we de komende tijd aan gaan werken: ontspanning. Rustig wennen aan nieuwe plekken, aan hekjes en juryhokjes, en aan de sfeer van een wedstrijd. Stap voor stap, in haar eigen tempo. Want ook nu geldt weer: soms moet je even een stap terug doen, om straks met grote stappen vooruit te kunnen gaan.

    Volgend jaar gaan we het opnieuw proberen. Met een schone lei, meer ervaring en hopelijk een stuk minder spanning. Ik heb er alle vertrouwen in.

    Tot slot wil ik Aegolius heel hartelijk bedanken voor hun sponsoring. Dankzij hun steun kunnen Dreamy en ik deze mooie stappen samen zetten. Dat waarderen we enorm!

    Wordt vervolgd…

    Elke dag een beetje ruiterwijzer ✨

  • Dreamy’s verhaal, deel 2: onze eerste wedstrijd

    Dreamy’s verhaal, deel 2: onze eerste wedstrijd

    Zaterdag 10 oktober was het dan zover: de allereerste wedstrijd van Myarahoeve’s Dreamy en mij, bij Hippisch Centrum Noordenveld in Roden. Het inrijden ging prachtig, maar in de wedstrijdbak werd het haar nog te spannend. Dus groetten we af, en dat bleek precies de goede keuze.

    De wedstrijd

    • Wedstrijd: dressuurwedstrijd bij Hippisch Centrum Noordenveld
    • Datum en plaats: zaterdag 10 oktober 2026, Roden
    • Discipline en klasse: dressuur, klasse B
    • Ruiter en pony: Esmee met Myarahoeve’s Dreamy, een D-pony van vijf jaar
    • Uitslag: afgegroet; daarna mocht Dreamy van de jury nog even rustig wennen in de bak

    Lekker dichtbij

    Na alles wat we samen hebben meegemaakt, van veulen tot rijpony, voelde deze dag als een echte mijlpaal. Wie deel 1 van Dreamy’s verhaal heeft gelezen, weet hoe lang we hiernaartoe hebben gewerkt. En zoals dat gaat met jonge paarden, liep het net even anders dan gepland. Maar ik heb er ontzettend veel van geleerd.

    Gelukkig hoefden we niet ver te rijden: Roden is voor ons lekker dichtbij. Dat scheelt een hoop, zeker met een jonge pony die nog moet wennen aan alles wat bij een wedstrijddag hoort: de trailer, de drukte, andere paarden en nieuwe geluiden.

    Een mooi begin in de inrijdbak

    Het inrijden ging echt goed. Dreamy was ontspannen, luisterde fijn en voelde precies zoals ik had gehoopt. Ik was zo trots op haar. Dit was de pony die ik thuis ken, en ze liet zien wat ze kan.

    Eén schrikmoment

    Maar net voordat we moesten starten, schrok ze van een andere pony. Een klein moment, maar voor een jonge en eenkennige pony als Dreamy kan zo’n schrikmoment veel impact hebben. Die spanning nam ze mee de wedstrijdbak in. En daar stond ineens van alles wat ze nog nooit had gezien: witte hekjes rondom de bak en een juryhokje. Voor ons is dat heel gewoon, maar voor haar was het allemaal nieuw en spannend.

    Ze werd steeds gespannener. Aandraven wilde ze niet meer, en ze reageerde nergens meer op. Op zo’n moment moet je als ruiter een keuze maken. Doorzetten had geen zin, en Dreamy’s vertrouwen gaat voor mij altijd voor een uitslag. Dus heb ik afgegroet.

    Een jury met hart voor jonge paarden

    En toen gebeurde er iets heel fijns. We hadden een ontzettend lieve jury, en ik mocht nog even in de bak blijven om Dreamy rustig te laten wennen. We hebben samen langs de witte hekjes gelopen en bij het juryhokje gekeken, in haar eigen tempo. Zo kon ze ontdekken dat het allemaal helemaal niet eng is. Ik ben de jury daar echt dankbaar voor: zo’n gebaar maakt voor een jong paard een wereld van verschil.

    Natuurlijk had ik graag een mooie proef gereden. Maar ik ben toch blij. In de inrijdbak liet ze zien hoe goed ze kan lopen, en dat geeft me veel vertrouwen voor de toekomst. Dat het in de wedstrijdbak nog te spannend was, hoort er gewoon bij. Je kunt thuis heel veel oefenen, maar witte hekjes, een jury en een wedstrijdsfeer leer je alleen kennen door het mee te maken.

    Wat ik ervan leerde

    Bij een jong paard gaat het niet om de uitslag, maar om de ervaring. Elke nieuwe situatie die goed afloopt, maakt haar een beetje zekerder. En dat is precies wat deze dag was: een goede ervaring, waarmee we samen weer een stap verder zijn gekomen.

    Op naar de ABOP in Beilen

    Nu kijken we vooruit. Zaterdag 17 oktober staat de ABOP in Beilen op de planning, en daarna gaan we gewoon weer verder: rustig oefenen, nieuwe dingen laten zien en vertrouwen opbouwen. Stap voor stap. Want ook hier geldt weer: soms moet je even een stapje terug doen, om straks met grote stappen vooruit te gaan.

    Wordt vervolgd…

    Elke dag een beetje ruiterwijzer ✨

  • Dreamy’s verhaal: van veulen tot eerste proef

    Dreamy’s verhaal: van veulen tot eerste proef

    Sommige pony’s worden geboren en je weet meteen: met deze gaat het iets bijzonders worden. Voor mij is dat Myarahoeve’s Dreamy, of gewoon Dreamy: een D-pony van vijf jaar die ik zelf gefokt heb. En niet zomaar een veulen: Dreamy is mijn allereerste. In deze blog neem ik je mee in ons verhaal tot nu toe, en vertel ik waarom de komende weken zo spannend zijn.

    Mijn allereerste veulen

    Dreamy is bij mij geboren, en als veulen was ze al opvallend zelfstandig. Ze wist precies wat ze wilde, en eigenlijk is dat nooit veranderd. Ook toen al liet ze zien wat ze in huis had: als veulen kreeg ze een eerste premie. Voor mijn allereerste veulen was dat natuurlijk een geweldig begin. Dreamy is een pony met karakter. Ze is heel eenkennig en geeft haar vertrouwen niet zomaar aan iedereen. Maar als je haar hart eenmaal hebt, gaat ze voor je door vuur. Haar vader is Le Matsjo, een hele goede dressuurhengst, en Dreamy is zijn laatste nakomeling. Dat maakt haar voor mij extra speciaal. Het voelt een beetje alsof ik een stukje van zijn verhaal mag voortzetten.

    In de keuringsring

    Vorig jaar stond Dreamy voor het eerst echt in de schijnwerpers. Op de keuring in Tolbert werd ze ster-merrie én reserve-kampioen. Ik was zo trots! Daarmee mocht ze in augustus door naar de nationale keuring van het NRPS in Lunteren. Daar werd ze voorlopig keur, en ze eindigde als derde van heel Nederland. Derde van het hele land, met mijn allereerste veulen. Ik moet er nog steeds om glimlachen als ik eraan denk.

    Zelf beleren

    Datzelfde jaar ben ik ook begonnen met het beleren van Dreamy, helemaal zelf. Van veulen tot rijpony: alles heeft ze van mij geleerd. Met een zelfstandige pony als zij moet je het echt samen doen. Niet forceren, maar haar laten ontdekken dat ze je kan vertrouwen. Het is iets heel bijzonders om een pony die je hebt zien geboren worden haar eerste stappen onder het zadel te laten zetten. Elke kleine stap voelde als een overwinning.

    Twee stappen terug

    Maar eerlijk is eerlijk: ook wij hebben onze tegenslagen gehad. Op een gegeven moment liep het gewoon niet meer: ik kreeg er geen zadel meer op. Waarschijnlijk ging het in haar hoofd allemaal net te snel. Ze had in korte tijd zoveel nieuwe dingen meegemaakt, en voor een jonge, eenkennige pony is dat veel om te verwerken. Dat was best even slikken. Je hebt zo’n mooi beeld van hoe het zou gaan, en dan moet je ineens een stap terug doen. Natuurlijk hebben we haar toen rust gegeven. Forceren hebben we nooit gedaan, en dat zouden we ook nooit doen. Ze kreeg een half jaar rust van het rijden, zodat ze alles rustig kon laten bezinken. Achteraf ben ik ervan overtuigd dat dit de beste keuze was. Want soms moet je twee stappen terug doen, om later drie stappen vooruit te kunnen zetten. Een jonge pony heeft geen haast, en wij dus ook niet.

    Opnieuw beginnen

    In april zijn we weer begonnen, en eigenlijk moesten we helemaal opnieuw beginnen, vanaf nul. Eerst weer wennen aan het zadel, daarna rustig opbouwen, stap voor stap, zonder haast. En weet je wat zo mooi was? Dit keer ging het anders. Ze had de tijd gehad om alles een plekje te geven, en dat merkte ik meteen. Ze was rustiger in haar hoofd, nieuwsgieriger en leergieriger. In juli zijn we weer echt gaan rijden. Die twee stappen terug bleken precies wat we nodig hadden om nu met grote stappen vooruit te gaan.

    Laatst zijn we voor het eerst naar de nieuwe manege in Roden geweest. Een nieuwe omgeving, nieuwe geluiden, een andere bak: voor een jonge pony is dat allemaal best veel. Dreamy was heel braaf, maar ik kon goed zien dat ze het spannend vond. Ze keek haar ogen uit, maar bleef bij mij. Voor een eenkennige pony als Dreamy zegt dat veel: ze vertrouwt erop dat ik haar er doorheen help. En precies dát is waar we het afgelopen jaar zo hard aan gewerkt hebben.

    Op naar de wedstrijd en de ABOP

    En nu komt het grote moment. Volgende week rijden we onze allereerste wedstrijd samen, op B-niveau. Die wedstrijd is meteen onze voorbereiding op de ABOP. Ik ben benieuwd hoe ze het gaat doen, en eerlijk gezegd ben ik zelf ook best zenuwachtig. Maar wat er ook gebeurt: voor mij is het al een overwinning dat we hier staan. Van eerstepremie-veulen, via de keuringsring, het beleren en een half jaar rust, naar onze eerste proef.

    Want daarna volgt meteen de volgende spannende dag: op 17 oktober gaan we naar de ABOP in Beilen. In Lunteren werd Dreamy vorig jaar al voorlopig keur. Als het in Beilen goed gaat, kan ze daar het predicaat keur echt halen. Wie weet wordt ze daar Keur! Voor mijn allereerste veulen zou dat een droom zijn die uitkomt. Of eigenlijk: een Dreamy die uitkomt. 😉

    Ik ben ontzettend benieuwd hoe ze het de komende weken gaat doen. Wat ik nu al weet: ik ben trots op haar, hoe het ook uitpakt. Ik neem jullie graag mee, dus houd de blog in de gaten voor het verslag van onze eerste wedstrijd en van de ABOP.

    Duim je mee voor ons? 🤞

    Elke dag een beetje ruiterwijzer ✨