Sommige pony’s worden geboren en je weet meteen: met deze gaat het iets bijzonders worden. Voor mij is dat Myarahoeve’s Dreamy, of gewoon Dreamy: een D-pony van vijf jaar die ik zelf gefokt heb. En niet zomaar een veulen: Dreamy is mijn allereerste. In deze blog neem ik je mee in ons verhaal tot nu toe, en vertel ik waarom de komende weken zo spannend zijn.
Mijn allereerste veulen
Dreamy is bij mij geboren, en als veulen was ze al opvallend zelfstandig. Ze wist precies wat ze wilde, en eigenlijk is dat nooit veranderd. Ook toen al liet ze zien wat ze in huis had: als veulen kreeg ze een eerste premie. Voor mijn allereerste veulen was dat natuurlijk een geweldig begin. Dreamy is een pony met karakter. Ze is heel eenkennig en geeft haar vertrouwen niet zomaar aan iedereen. Maar als je haar hart eenmaal hebt, gaat ze voor je door vuur. Haar vader is Le Matsjo, een hele goede dressuurhengst, en Dreamy is zijn laatste nakomeling. Dat maakt haar voor mij extra speciaal. Het voelt een beetje alsof ik een stukje van zijn verhaal mag voortzetten.
In de keuringsring
Vorig jaar stond Dreamy voor het eerst echt in de schijnwerpers. Op de keuring in Tolbert werd ze ster-merrie én reserve-kampioen. Ik was zo trots! Daarmee mocht ze in augustus door naar de nationale keuring van het NRPS in Lunteren. Daar werd ze voorlopig keur, en ze eindigde als derde van heel Nederland. Derde van het hele land, met mijn allereerste veulen. Ik moet er nog steeds om glimlachen als ik eraan denk.
Zelf beleren
Datzelfde jaar ben ik ook begonnen met het beleren van Dreamy, helemaal zelf. Van veulen tot rijpony: alles heeft ze van mij geleerd. Met een zelfstandige pony als zij moet je het echt samen doen. Niet forceren, maar haar laten ontdekken dat ze je kan vertrouwen. Het is iets heel bijzonders om een pony die je hebt zien geboren worden haar eerste stappen onder het zadel te laten zetten. Elke kleine stap voelde als een overwinning.
Twee stappen terug
Maar eerlijk is eerlijk: ook wij hebben onze tegenslagen gehad. Op een gegeven moment liep het gewoon niet meer: ik kreeg er geen zadel meer op. Waarschijnlijk ging het in haar hoofd allemaal net te snel. Ze had in korte tijd zoveel nieuwe dingen meegemaakt, en voor een jonge, eenkennige pony is dat veel om te verwerken. Dat was best even slikken. Je hebt zo’n mooi beeld van hoe het zou gaan, en dan moet je ineens een stap terug doen. Natuurlijk hebben we haar toen rust gegeven. Forceren hebben we nooit gedaan, en dat zouden we ook nooit doen. Ze kreeg een half jaar rust van het rijden, zodat ze alles rustig kon laten bezinken. Achteraf ben ik ervan overtuigd dat dit de beste keuze was. Want soms moet je twee stappen terug doen, om later drie stappen vooruit te kunnen zetten. Een jonge pony heeft geen haast, en wij dus ook niet.
Opnieuw beginnen
In april zijn we weer begonnen, en eigenlijk moesten we helemaal opnieuw beginnen, vanaf nul. Eerst weer wennen aan het zadel, daarna rustig opbouwen, stap voor stap, zonder haast. En weet je wat zo mooi was? Dit keer ging het anders. Ze had de tijd gehad om alles een plekje te geven, en dat merkte ik meteen. Ze was rustiger in haar hoofd, nieuwsgieriger en leergieriger. In juli zijn we weer echt gaan rijden. Die twee stappen terug bleken precies wat we nodig hadden om nu met grote stappen vooruit te gaan.
Laatst zijn we voor het eerst naar de nieuwe manege in Roden geweest. Een nieuwe omgeving, nieuwe geluiden, een andere bak: voor een jonge pony is dat allemaal best veel. Dreamy was heel braaf, maar ik kon goed zien dat ze het spannend vond. Ze keek haar ogen uit, maar bleef bij mij. Voor een eenkennige pony als Dreamy zegt dat veel: ze vertrouwt erop dat ik haar er doorheen help. En precies dát is waar we het afgelopen jaar zo hard aan gewerkt hebben.
Op naar de wedstrijd en de ABOP
En nu komt het grote moment. Volgende week rijden we onze allereerste wedstrijd samen, op B-niveau. Die wedstrijd is meteen onze voorbereiding op de ABOP. Ik ben benieuwd hoe ze het gaat doen, en eerlijk gezegd ben ik zelf ook best zenuwachtig. Maar wat er ook gebeurt: voor mij is het al een overwinning dat we hier staan. Van eerstepremie-veulen, via de keuringsring, het beleren en een half jaar rust, naar onze eerste proef.
Want daarna volgt meteen de volgende spannende dag: op 17 oktober gaan we naar de ABOP in Beilen. In Lunteren werd Dreamy vorig jaar al voorlopig keur. Als het in Beilen goed gaat, kan ze daar het predicaat keur echt halen. Wie weet wordt ze daar Keur! Voor mijn allereerste veulen zou dat een droom zijn die uitkomt. Of eigenlijk: een Dreamy die uitkomt. 😉
Ik ben ontzettend benieuwd hoe ze het de komende weken gaat doen. Wat ik nu al weet: ik ben trots op haar, hoe het ook uitpakt. Ik neem jullie graag mee, dus houd de blog in de gaten voor het verslag van onze eerste wedstrijd en van de ABOP.
Duim je mee voor ons? 🤞
Elke dag een beetje ruiterwijzer ✨

