Dreamy’s verhaal, deel 2: onze eerste wedstrijd

Esmee en Dreamy na het afgroeten in de wedstrijdbak van Hippisch Centrum Noordenveld in Roden

Geschreven door

in

Zaterdag 10 oktober was het dan zover: de allereerste wedstrijd van Myarahoeve’s Dreamy en mij, bij Hippisch Centrum Noordenveld in Roden. Het inrijden ging prachtig, maar in de wedstrijdbak werd het haar nog te spannend. Dus groetten we af, en dat bleek precies de goede keuze.

De wedstrijd

  • Wedstrijd: dressuurwedstrijd bij Hippisch Centrum Noordenveld
  • Datum en plaats: zaterdag 10 oktober 2026, Roden
  • Discipline en klasse: dressuur, klasse B
  • Ruiter en pony: Esmee met Myarahoeve’s Dreamy, een D-pony van vijf jaar
  • Uitslag: afgegroet; daarna mocht Dreamy van de jury nog even rustig wennen in de bak

Lekker dichtbij

Na alles wat we samen hebben meegemaakt, van veulen tot rijpony, voelde deze dag als een echte mijlpaal. Wie deel 1 van Dreamy’s verhaal heeft gelezen, weet hoe lang we hiernaartoe hebben gewerkt. En zoals dat gaat met jonge paarden, liep het net even anders dan gepland. Maar ik heb er ontzettend veel van geleerd.

Gelukkig hoefden we niet ver te rijden: Roden is voor ons lekker dichtbij. Dat scheelt een hoop, zeker met een jonge pony die nog moet wennen aan alles wat bij een wedstrijddag hoort: de trailer, de drukte, andere paarden en nieuwe geluiden.

Een mooi begin in de inrijdbak

Het inrijden ging echt goed. Dreamy was ontspannen, luisterde fijn en voelde precies zoals ik had gehoopt. Ik was zo trots op haar. Dit was de pony die ik thuis ken, en ze liet zien wat ze kan.

Eén schrikmoment

Maar net voordat we moesten starten, schrok ze van een andere pony. Een klein moment, maar voor een jonge en eenkennige pony als Dreamy kan zo’n schrikmoment veel impact hebben. Die spanning nam ze mee de wedstrijdbak in. En daar stond ineens van alles wat ze nog nooit had gezien: witte hekjes rondom de bak en een juryhokje. Voor ons is dat heel gewoon, maar voor haar was het allemaal nieuw en spannend.

Ze werd steeds gespannener. Aandraven wilde ze niet meer, en ze reageerde nergens meer op. Op zo’n moment moet je als ruiter een keuze maken. Doorzetten had geen zin, en Dreamy’s vertrouwen gaat voor mij altijd voor een uitslag. Dus heb ik afgegroet.

Een jury met hart voor jonge paarden

En toen gebeurde er iets heel fijns. We hadden een ontzettend lieve jury, en ik mocht nog even in de bak blijven om Dreamy rustig te laten wennen. We hebben samen langs de witte hekjes gelopen en bij het juryhokje gekeken, in haar eigen tempo. Zo kon ze ontdekken dat het allemaal helemaal niet eng is. Ik ben de jury daar echt dankbaar voor: zo’n gebaar maakt voor een jong paard een wereld van verschil.

Natuurlijk had ik graag een mooie proef gereden. Maar ik ben toch blij. In de inrijdbak liet ze zien hoe goed ze kan lopen, en dat geeft me veel vertrouwen voor de toekomst. Dat het in de wedstrijdbak nog te spannend was, hoort er gewoon bij. Je kunt thuis heel veel oefenen, maar witte hekjes, een jury en een wedstrijdsfeer leer je alleen kennen door het mee te maken.

Wat ik ervan leerde

Bij een jong paard gaat het niet om de uitslag, maar om de ervaring. Elke nieuwe situatie die goed afloopt, maakt haar een beetje zekerder. En dat is precies wat deze dag was: een goede ervaring, waarmee we samen weer een stap verder zijn gekomen.

Op naar de ABOP in Beilen

Nu kijken we vooruit. Zaterdag 17 oktober staat de ABOP in Beilen op de planning, en daarna gaan we gewoon weer verder: rustig oefenen, nieuwe dingen laten zien en vertrouwen opbouwen. Stap voor stap. Want ook hier geldt weer: soms moet je even een stapje terug doen, om straks met grote stappen vooruit te gaan.

Wordt vervolgd…

Elke dag een beetje ruiterwijzer ✨